«خانه، جایی است که هم بومیان در آن زندگی می‌کنند و هم مهاجران در آن پناه می‌گیرند.»

در مجموعه «گیلان‌زمین»، پرندگان و جانوران بومی و مهاجر، گیاهان و چشم‌اندازهای شمال ایران، روایتگر شبکه‌ای زنده از حیات‌اند؛ جایی که مرزها با جریان آب، فصل‌ها و مسیرهای مهاجرت معنا می‌یابند.

این آثار تنها بازنمایی طبیعت نیستند، بلکه تأملی بر پیوند، مهاجرت و تداوم زندگی‌اند؛ تلاشی برای ثبت حافظه‌ی زیست‌بوم‌هایی که انسان تنها یکی از ساکنان آن‌هاست. برای من، طبیعت خانه‌ای مشترک است؛ خانه‌ای برای آنانی که در آن می‌زیند و آنانی که هر سال به آن بازمی‌گردند، گاه یک مهاجر بیش بر تازه‌خانه ارج می‌نهد.

در این مجموعه تمرکز بر به نمایش گذاشتن گونه های در حال انقراض و تهدید شده می‌باشد.