معرفی اثر
اکراس سیاه (Glossy Ibis)
پرندهای آبزی با ساختار میکروسکوپی پرها که رنگدانهی ملانین تیره دارن، ولی روی سطح هر پر لایههای نازک کراتینی وجود داره که مثل یک فیلم نازک نوری عمل میکنن. این لایهها نور رو میشکنن و تداخل نوری ایجاد میکنن؛ بسته به زاویهی تابش نور و زاویهی دید، بعضی طولموجها (سبز، بنفش، برنزی) تقویت میشن.به همین دلیله که این پرنده گاهی کاملاً سیاه به نظر میرسه و گاهی، وقتی نور مستقیم بهش بخوره، رنگینکمانی از سبز و بنفش و برنزی روی بالش نور را بازتاب میدهند؛ گویی هر حرکتش، رنگی تازه از طبیعت را به نمایش میگذارد. این درخشش طبیعی الهامبخش زبان بصری این اثر شده است رنگهای پسزمینه نیز از همین ویژگی الهام گرفتهاند؛ تا درخشش متغیر و هویت منحصربهفرد این پرنده، در سراسر تصویر امتداد یابد.
حضور اکراس در تالابهای گیلان، نشانهای از سلامت این زیستبومهای ارزشمند و در عین حال شکننده است؛ زیستگاههایی که بقای آنها، به معنای تداوم زندگی برای بیشمار گونه دیگر نیز هست. اکراس به راحتی روی درخت می نشیند تک همسر است و روی درخت در کلونی آشیانه سازی و جوجه آوری می کنند
زیستگاهش باتلاقها و لجنزارهای ساحلی است. به طور کلی تابستان ها نسبتاً فراوان است . تعداد کمی از آنها زمستانها در ایران باقی می مانند.
پنل تاشو
ساختار تاشوی این اثر، حملونقل و نگهداری آن را آسانتر میکند و امکان نمایش و چیدمان در زوایای مختلف را فراهم میآورد. تغییر زاویهی پنل یا لتها، کیفیت بصری اثر را دگرگون کرده و هر بار تجربهای تازه از ترکیببندی، نور و حجم اثر را به روایتی تازه از پیش روی مخاطب قرار میدهد…مرزی میان نقاشی و حجم که نقاشی را از یک تصویر ثابت فراتر برده و به اثری پویا و متناسب با فضای نمایش تبدیل میکند.
*وَشتیدن: رقصیدن.
