نفت چیلیکانِ رقصان

در تالاب‌های گیلان، آغاز خانه‌سازی با شاخه و نی، پیش از آنکه یک عمل غریزی باشد، آیینی برای پیوند است. دو پرنده رقصان با گیاهان آبزی در منقار، نه‌تنها آشیانه، بلکه اعتماد و همراهی را بنا می‌کنند. این نقاشی لحظه‌ای از زیست طبیعی را ثبت می‌کند که در آن، خانه نه یک مکان، بلکه نتیجه‌ی همکاری و مراقبت است؛ مفهومی که برای ساکنان دائمی و مهاجران فصلی این سرزمین، معنایی مشترک دارد.
این اثر، لحظه‌ای از این آیین را به تصویر می‌کشد؛ با الهام از تالاب‌های گیلان و تلفیق عناصر طبیعت با قابی برگرفته از هنر ایرانی، نقاشی میان واقع‌گرایی و روایت شاعرانه حرکت می‌کند.
این اثر بخشی از مجموعه گیلان‌زمین است؛ مجموعه‌ای که به رابطه‌ی انسان، طبیعت و مفهوم خانه می‌پردازد؛ خانه‌ای مشترک برای گونه‌های بومی و پرندگان مهاجر.