معرفی اثر
«پانگهآ» تصویری نمادین از نخستین خشکی یکپارچه زمین است؛ سرزمینی که پیش از شکلگیری مرزهای امروزین، تمام قارهها را در پیکری واحد گرد هم آورده بود. در این اثر، زمین همچون موجودی زنده و کهن در مرکز تصویر قرار گرفته؛ گویی حافظهای از دورترین فصلهای تاریخ را با خود حمل میکند.
حضور خورشید و ماه در دو سوی زمین، نشانهای از گردش بیپایان زمان و تکرار چرخههای کیهانی است؛ روز و شب، آغاز و پایان، پیدایش و دگرگونی. زمین در میان این دو، شاهد خاموش گذر دوران است؛ اما خود نیز در هر لحظه در حال تغییر و بازآفرینی است.
بافتهای پرقدرت و لایهلایه اثر، حس قدمت و فرسایش را تقویت میکنند و سطح زمین را به چیزی فراتر از یک تصویر جغرافیایی تبدیل میکنند؛ به خاطرهای تصویری از زمانی که هنوز جهان مرزبندی نشده بود.
