معرفی اثر
کشیم بزرگ (نفتچیلیک) از پرندگان تالابهای شمال ایران است که رفتارهای خانوادگی پیچیده و کمنظیری دارد. پس از تولد جوجهها، آنها برای حفظ گرما و امنیت، بر پشت والدین، بهویژه مادر، پناه میگیرند و میان پرهای او پنهان میشوند. در همین زمان، پدر با غواصی در آب، ماهیان کوچک و دیگر آبزیان را شکار کرده و خوراک را به خانواده میرساند.
این تقسیم نقش، آیینی طبیعی از همکاری، اعتماد و مراقبت است؛ روایتی از خانواده که در سکوت نیزارها و بر سطح آرام آب هر سال تکرار میشود.
در این اثر، دو پرنده در میان نیزارهای طلایی و خطوط سیال طبیعت به تصویر درآمدهاند. ورق طلای سولفاته، حس دیرینگی و ارزش تالاب را تداعی میکند و فرم پاراوان، همچون پناهگاهی گشوده، به مفهوم خانه و امنیت معنا میبخشد. پرندگان نه فقط بهعنوان گونهای از حیاتوحش، بلکه بهعنوان نمادی از مهر، مسئولیت و تداوم نسل روایت شدهاند.
